Sembolizm: 19. Yüzyılın Edebiyat Akımı

Sembolizm, 19. yüzyılın ikinci yarısında parnasizme tepki olarak doğmuştur.

Duygusal deneyimlere ve iç dünyaya yönelmiş, dış gerçeklerden farklı bir bakış açısı sunmuştur.

Somut nesneler, insanın duyularıyla algıladığı simgeler olarak kabul edilmiştir.

Şiir, insanların duygularına hitap etmeli ve kapalı anlamlar barındırmalıdır.

Durgun sular, ay ışığı, alacakaranlık ve ölüm en belirgin temalar arasında yer alır.

Sembolistler, doğayı yarı aydınlık ve soyut görüntülerle ele almışlardır.

Hayale sığınma ve çirkinlikleri güzelleştirme, bu akımın özelliklerindendir.

Şiiri müzikal bir eser olarak gören sembolistler, ağır mecazlar kullanmışlardır.

Toplumsal ve siyasal sorunlardan uzak durarak 'sanat için sanat' görüşüne bağlı kalmışlardır.

Stephen Mallarme, sembolizmin kurucu isimlerinden biridir.

Cenap Şahabettin, Türk edebiyatında sembolizmin ilk uygulayıcısıdır.

Ahmet Haşim, bu akımın en başarılı temsilcisi olarak öne çıkmaktadır.

Cahit Sıtkı Tarancı ve Ahmet Hamdi Tanpınar gibi şairler de sembolist izler taşımaktadır.

Charles Baudelaire, Stephane Mallarme, Paul Verlaine, Arthur Rimbaud, Paul Valery gibi isimler sembolist edebiyatın önde gelen temsilcilerindendir.

Sembolizm, mutlaka bir müzikaliteye sahip olan şiir biçimlerini benimsemiştir.